Z historii – Sadowianki – U Alfreda

OCIĘTE – 12 lutego 2026 roku Zespół „Sadowianki” zagościł w Agroturystyce u Alfreda — miejscu, gdzie nawet powietrze pachnie gościnnością.

Zaprosiło nas Koło Gospodyń Wiejskich w Ociętem, więc wiadomo — będzie się działo. Impreza pod szumną nazwą „Tłusty Czwartek” zaczęła się o 14:00 szkoleniem o KSeF-ie. Uczestnicy mieli okazję zapoznać się z zasadami funkcjonowania systemu oraz praktycznymi wskazówkami dotyczącymi jego obsługi.

Po szkoleniu nasz niezastąpiony Piotr przygotował zaprzęg traktorowy, który zabrał uczestników na przejażdżkę po malowniczych terenach Ociętego. Trasa wiodła przez okoliczne lasy aż do Krupińskiego, nad rzeczkę Ugoszcz. Przejażdżka dostarczyła wielu wrażeń, szczególnie osobom na co dzień pracującym w biurach.

Po powrocie i krótkim odpoczynku rozpoczęła się część biesiadna. Podano smaczny obiad, a następnie do sali wkroczył barwny korowód zapustowych przebierańców.

Zespół „Sadowianki” zaprezentował program artystyczny, w którym nie zabrakło humorystycznych scenek, przyśpiewek i dialogów. Publiczność żywo reagowała na występy, a atmosfera była pełna radości i śmiechu.

„Sadowianki” zaczęły od piosenki:

Śpiew C-dur    Mel.: (Hej, ode wsi  do miasta…)

Od wioski do wioseczki

A, że to Bóg prowadzi

/Witajcież nam mili,

Witajcież nam mili

I bądźcież nam tu radzi (bis)

Idziemy do was tedy

Hej, aż z północnej ziemi.

/By rozweselić was, by rozweselić was,

Z zapustem dziś idziemy. (bis)

Śpiew C-dur   „Jedzie zapust drogą”

Idą Zapustnicy – bis

Z ogromną paradą – bis

/Przyszliśmy do was kochani,

hej z wesołą gromadą -bis

Idą Zapustnicy  –bis

Grzywa mu się jeży –bis

/Dzisiaj zapust jest w Ociętem,

nikt temu nie uwierzy –bis

Śpiewamy Jedną, za chwilę drugą piosenkę… a tu cisza. Nikt nas nie zaprasza wyżej. No to wołamy:

Zapustnicy: – Gospodyni! Gospodyni!

                                Gospodyni: – A co to! A kto to!

                                Zapustnicy: – Hej, puśćcie nas na próg i do środka.

    Nic złego was od nas nie spotka.

 Wołamy i wołamy, a tu nadal nic! To może znowu zaśpiewamy!

Śpiew F-dur  Zapustnicy śpiewają    (Mel.: Dożynkowa)

↓ Otwórz nam gosposiu te drzwi malowane,

Jak nie otworzycie, wywalimy ścianę.

Z daleka my do was dzisiaj przyjechali,

Musicie nas wpuścić, bo nie pójdziem dalej.

 

                     Zapustnicy: – A żeby to diabli wzieni,

   zatańcujem tu wam w sieni,

     Nie chcą wpuścić takiej ciżby,

                                           zatańcujem kiele izby.

Gospodyni – Dorotka

Gospodyni w końcu nas wpuściła — i dobrze, bo dopiero wtedy zaczęła się prawdziwa zabawa. Skecze, żarty, piosenki, śmiech taki, że ściany się trzęsły. Huknęliśmy piosenką ,,Dylu, dylu, dylu” i tu będzie największy hit!

„Chłop z roli” (Piotrek), porwał do tańca elegancką panią siedzącą przy stole. On w kufajce, kaloszach i uszatce. Ona jak z katalogu mody.

Ale co tam! Tańczyli wspaniale!

Śpiew D-dur

Hejże, hej zapusty na tej polskiej wsi,

Z wieczora do rana, wciąż muzyczka brzmi.

Dylu, dylu, dylu…

Z wieczora do rana wciąż muzyczka brzmi.

A ten chudy Bolek skrzypki z lipy ma,

I na skrzypkach z lipy, cieniusieńko gra.

Dylu, dylu, dylu…

I na skrzypkach z lipy cieniusieńko gra.

A ten gruby Grzela, to jest tęgi zuch,

Na basach rzępoli za nas tutaj dwóch.

Rach, ciach, ciach, ciach…

Na basach rzępoli za nas tutaj dwóch.

A ten mały Wacek ukradł babce placek,

Wywija oberka, aż spadła mu szelka.

Dylu, dylu, dylu…

Wywija oberka, aż spadła mu szelka.

Tańcują zapusty, trzęsie się izbina.

Chcą na powitanie dostać trochę wina.

Dylu, dylu, dylu…

Chcą na powitanie dostać trochę wina.

Hejże, hej zapusty na tej naszej wsi,

Z wieczora do rana, wciąż muzyczka brzmi.

Dylu, dylu, dylu…

Z wieczora do rana, wciąż muzyczka brzmi.

 

Basia recytuje wiersz o pączkach

W trakcie programu zapustnicy, zgodnie z tradycją, zaczęli domagać się poczęstunku – wspominając o „spyreczkach z kapusty” lub choćby o słodkim pączku. Ich śpiewne nawoływania oraz deklaracje, że „od śpiewania zaschło im w gardle”, wywołały wiele uśmiechów.

Ale gospodyni powiedziała: ,,Spyreczka nie zając, toć wam nie ucieknie, wy jeszcze pośpiewajcie i zabawcie nas pięknie”. Wtedy posypały się życzenia w stronę gości, rozpoczęła Krysia:

Krysia

A teraz my zanim powiemy do widzenia, chcemy złożyć wam życzenia.

Na szczęście, na zdrowie, na co dzień i od święta, co by się chowały chłopcy i dziewczęta.

Co by się wam darzyło i mnożyło w oborze i komorze – daj to Panie Boże.

Co by wam krety ogródka nie ryły, a chłopom żeby się obce baby po nocach nie śniły.

Basia D.: Co by wam tranzystory grały, pięknie, jak organista w kościele i żeby wam prądu nie ciągły za wiele.

Co by wam ten motorek komarek, chodził tak dobrze, jak zegarek.

Hania:  – Ej! Co byście te rowery zamienili na helikoptery.

Co by was do Księgi Ginesa wpisali, co byście nie tylko w dowodzie figurowali.

Tereska W.: – Co by młode pary szczęśliwe śluby brały, co by wam dzieciska nigdy na mszach nie płakały.

Żebyście mieli dużo pieniędzy i nie zaznali nigdy nędzy.

Krysia, Basia, Natalka, Piotrek

Krysia: Ale my mamy dobre zamiary, nawet księdzowi składamy ofiary. Konstytucyi pilnujemy, nic drugiemu nie kradniemy. Przedstawicieli w Warszawie takich, jak Elę Lanc mamy i w naszym Ociętem nikomu wykiwać się nie damy!

Gospodyni: O, widzicie ich, wy ładnie śpiewacie i pięknie życzenia składacie, to macie, częstujcie się, częstujcie.

W odpowiedzi na zapustne wołania pojawiły się tace pełne pączków, które szybko trafiły do wszystkich uczestników. Pączków było pod dostatkiem, dzięki czemu każdy mógł skosztować tradycyjnego przysmaku Tłustego Czwartku.

Gospodyni częstuje pączkami

       – No, mości gosposiu,  dobrze nam tu u was było.

Ugościliście nas że ho, ho!

Z całego serca dziękujemy.

Abyście w zdrowiu i szczęściu byli,

I na drugi zapust znowu nas tu wpuścili.

Wszyscy: –  Szczęść wam Boże, bo na nas czas. 

Na tym zakończyliśmy część artystyczną, ale biesiada i tańce trwały w najlepsze… Śpiewy, żartobliwe scenki i niezwykła gościnność gospodarzy sprawiły, że atmosfera była serdeczna i pełna radości, łącząc tradycję, edukację i świetną zabawę.

Źródło: „Sadowianki”, Barbara Wróbel, Sadowne 2026