Klechdy podlaskie

Autorem opublikowanego po raz pierwszy w roku 1858, w piśmie „Biblioteka Warszawska” zbioru jest Stanisław Miłkowski. Chodzi najprawdopodobniej o znanego pisarza, tłumacza, patriotę, powstańca styczniowego.

Zbierał pieśni, legendy i klechdy ludowe, a także modlitwy i pieśni kościelne. Owocem tej pracy był m.in. wydany w 1897 r. zbiór Pastorałki i kolędy. W Polonie dostępnych jest kilkanaście mniej i bardziej obszernych dzieł jego autorstwa.

Najciekawszy w prezentowanym zbiorze wydaje się krótki opis historycznego Podlasia, a przede wszystkim jego mieszkańców. Historycznego, czyli sięgającego po Węgrów, nad samym zaś Bugiem: po jego prawej stronie, po ujście Nurca, a po lewej, po wieś Kiełczew. Jeżeli o prosty lud chodzi, to redakcja „Biblioteki Warszawskiej” uznała za stosowne objaśnić, iż Stanisław Miłkowski „mówi wyłącznie o plemieniu Rusinów Podlasia”. W przypadku klechd, od czasu do czasu wtrącane są wyrażenia w dialekcie miejscowym, określanym przez rodzimych mieszkańców mianem „tutejszego”, szczęśliwie dość dobrze zrozumiałego także dla osób spoza tej krainy. I nic w tym dziwnego, gdyż jak pisał jeden z badaczy: „W wielu okolicach nie można było ściśle określić dominującego języka, ponieważ granice językowe z reguły nie mają ostro zarysowanych granic liniowych. Dialekty polskie i ukraińskie, białoruskie i ukraińskie oraz polskie i białoruskie stopniowo przechodziły jeden w drugi, w miarę przesuwania się w głąb terytorium zamieszkanego przez te narody. Posługiwanie się gwarą, będącą mieszaniną kilku języków, sprawiało, że język tracił znaczenie jako kryterium narodowościowe”. Niektórzy mówili nawet o języku podlaskim.

Więcej na stronie https://madzelan.cba.pl/klechdy-podlaskie/