W CARSKIM SZYNELU

ŻOŁNIERZE Z ZIEMI WĘGROWSKIEJ W KARTOTEKACH ROSYJSKICH Z OKRESU I WOJNY ŚWIATOWEJ. CZ. I. NAZWISKA A-H

Armię regularną zaprowadził w Rosji pod koniec XVII stulecia car Piotr I, a służba była dożywotnia i dopiero Katarzyna II, skróciła ją do lat 25.

W wielkiej liczbie Polacy pojawili się w szeregach wojska rosyjskiego po upadku Powstania Listopadowego, gdy ok. 11.500 jeńców siłą wcielono w jej szeregi. Większość z nich została skierowana do służby z daleka od ziem polskich, np. na Kaukaz, czy na Syberię. Spotkania, z niektórymi z tych ostatnich służącymi w oddziałach kozackich opisał m.in. katorżnik Agaton Giller.

Wcielenie tak znacznej liczby Polaków do wojska carskiego zbiegło się w czasie z wielką ulgą dla wyróżnionych przywilejem służenia imperatorowi z bronią w ręku. Oto bowiem car Mikołaj I zdecydował się na skrócenie okresu służby wojskowej z lat 25 do ledwie 20, tyle że po ukończeniu tego okresu żołnierze byli kierowani na pięcioletni, nieograniczony urlop z możliwością powołania w każdym momencie pod broń, szczególnie w razie wojennej potrzeby. Zgodnie z carskim manifestem z roku 1832 r. byłych żołnierzy armii Królestwa Polskiego wcielano na lat 15. Wcieleniu podlegali także wszyscy ci, którzy w szeregi powstańcze wstąpili już po wybuchu Powstania. Pozostałych rekrutów z obszaru Królestwa Polskiego, wcielano podług zasad obowiązujących w całym Imperium Rosyjskim

Więcej na stronie https://madzelan.cba.pl/w-carskim-szynelu-zolnierze-z-ziemi-wegrowskiej-w-kartotekach-rosyjskich-z-okresu-i-wojny-swiatowej-cz-i-nazwiska-a-h/