Swobodny Nurt – I kwartał 1958 – cz. III
Kolejny fragment pisma młodzieży LO w Sadownem „Swobodny Nurt” z 1958 r.
Rozstrzygnięcie konkursu literackiego.
Ogłoszony przez naszą Redakcję Konkurs Literacki na temat wspomnień wakacyjnych zainteresował sporo naszych kolegów i koleżanek. Ogółem otrzymaliśmy jedenaście prac konkursowych. Czytaliśmy je z prawdziwą przyjemnością. Wiele z nich mimo ciekawej tematyki zawiera jednak sporo usterek stylistycznych i kompozycyjnych. Sąd Konkursowy postanowił przyznać I nagrodę w kwocie 100 zł kol. Andrzejowi Bujalskiemu kl. X, dwie równorzędne II-gie nagrody po 50 zł kol. Wiesławowi Bubrowi za nowelę pt. „Dramat nocy letniej” i Halinie Siwek za „Strach ma wielkie oczy”. Jednocześnie ogłaszamy nasz Nowy Konkurs na felieton, humoreskę lub wiersz satyryczny na dowolny temat. Termin składania prac upływa z dniem 1 kwietnia 1958 r.
R e d a k c j a
ZE WSPOMNIEŃ WAKACYJNYCH
Nadchodził lipcowy mrok. Łódka płynęła leniwie po migocących różowych falach, oświetlonych ostatnimi promieniami zachodzącego słońca. Wycieczka się przedłużała, a przed zmierzchem trzeba było dotrzeć do celu. Wzięliśmy się do wiosłowania. Zimne bryzgi wody nieprzyjemnie i złośliwie ochlapywały spocone ręce i nogi. Robiło się chłodno, wieczorne opary jak widma unosiły się poruszane niedostrzegalnym podmuchem.
Zmęczeni, dostrzegliśmy wreszcie wysoki gliniasty brzeg. To był cel naszej wyprawy. Po kilku chwilach łódka zaszurała w żwirze i wypełzła w piasek. Zaczęliśmy windować po lince na urwisty brzeg: koce, przybory wędkarskie, garnki, namiot i inne drobiazgi.
Szybko został rozbity dwuosobowy namiot, a Gustaw rozpalił ognisko. Zajadając kolację i grzejąc się przy ogniu zachwalaliśmy ten „pierwotny” wynalazek. Syci, ale zmęczeni, rzuciliśmy się na gumowe materace i ogarnął nas błogi sen. Nazajutrz przed śniadaniem wyskoczyłem na ryby, a gdy przyszedłem z powrotem, koledzy gotowali już herbatę. Świeże /chociaż przypalone trochę/ ryby smakowały znakomicie. Wiał lekki wiatr, było duszno. Musiałem pilnować namiotu i przyrządzać obiad, gdy tymczasem moi towarzysze zażywali sztuki żeglowania. Ogarnęło mnie lenistwo, słońce gorąco przygrzewało, więc w cieniu drzew rozłożyłem koc. Potem postawiłem na kuchni garnek z zupą i położyłem się w cieniu. Sen przyszedł dosyć szybko i nie wiedziałem kiedy zasnąłem. Obudził mnie daleki grzmot. Zupa do połowy się wygotowała, a na dnie garnka została tylko gęsta, czarna maź. Chłopców nigdzie nie było widać, a tymczasem nadciągała burza. Granatowo-rude chmury pędziły jak fale pod podmuchami wiatru. Tu i ówdzie ciemne niebo przeciął oślepiający sierp błyskawicy. Trzeba było wszystko znosić do namiotu. Ponaciągałem mocniej linki przytrzymujące namiot, sam wpełzłem do środka i go zasznurowałem. Wiatr wzmagał się coraz bardziej, namiot trzeszczał w szwach, wzdymał się. Zacząłem być na serio niespokojny o jego los. Z podziwem i z niemałym strachem obserwowałem przez szparę widok z brzegu. Był on naprawdę imponujący. Olbrzymie, czarne fale obmywały z szumem brzegi rzeki. Podniesione z wiatrem wrony przeraźliwie krakały w górze, usiłując utrzymać się w równowadze. Wszystkie te odgłosy zagłuszały co jakiś czas grzmoty piorunów. Drzewa gięły się trzeszcząc pod podmuchami wiatru. Rzekę przesłaniały długie strumienie ulewy. Byłem naprawdę zaniepokojony o los kolegów.
Po gwałtownej burzy wszystko z czasem ucichło, tylko deszcz szemrał jeszcze przez kilkanaście minut. Zza chmur wyjrzało słońce. Cały namiot aż parował od wilgoci. Zszedłem na dół. Po puszkach z robakami pozostawionych nad brzegiem nie było ani śladu. Gdy podniosłem wzrok na rzekę, ujrzałem na jej zakręcie moich kolegów. Przedstawiali oni naprawdę żałosny widok. Maszt łódki spoczywał strzaskany na jej dnie. Koledzy byli od stóp do głów cali mokrzy, a ich rozczochrane włosy zakrywały im twarze. Zmaltretowani, ale na szczęście cali, powrócili do biwaku. Jak później się dowiedziałem z opowiadań, burza zaskoczyła ich niespodziewanie. Wiatr od razu pogonił łódkę w górę rzeki. Przez nieuwagę poplątali linki od żagla. Stanęli przy mieliźnie, aby je poprawić. Nagle nowy i zarazem silniejszy zryw wiatru pchnął łódkę tak, że bokiem przejechała dosłownie po piasku. Teraz nie mogli się już w żaden sposób zatrzymać. Z zadziwiającą szybkością przejechali pod mostem kolejowym. W odległości około czterystu metrów od tego mostu nastąpiła katastrofa. Długa łódź nie mogła utrzymać się na falach, prędko zaczerpnęła wody i odwróciła się do góry dnem. Dwaj żeglarze mieli szczęście, bo woda w tym miejscu była płytka i skończyło się na strachu. Z trudem przybili do brzegu i przywrócili łódce jej dawne położenie. Bez żagla było łatwiej wracać. Chłopcy położyli się na dnie łódki aby zmniejszyć powierzchnię wystawioną na działanie wiatru. Strumienie deszczu cięły ich boleśnie po twarzach, dlatego z okrzykiem prawdziwej radości powitali słońce. Wkrótce wszyscy trzej głodni wzięliśmy się do jedzenia. Zupa byłą do niczego i posłużyła za pokarm rybom, a my zadowoliliśmy się boczkiem z chlebem. Była już siódma po południu. Wzięliśmy wędki i poszliśmy na ryby. Resztę czasu spędziliśmy beztrosko wpatrując się w drgający spławik. Nic nie brało. Po kilku godzinach trzeba było iść spać. Bez kolacji, bo późno był obiad, legliśmy na swoje posłania. Wieczór był jak zwykle parny, za rzeką na mokradłach jednostajnie kumkały żaby. Tu i ówdzie derkały usypiające derkacze. To miejsce tak nam się spodobało, że postanowiliśmy pozostać dłużej. Usypiające kumkanie żab i terkotanie derkaczy sprowadziło rychły sen. Każdy z nas zasypiał, aby nazajutrz znowu stanąć na szlaku nowych, nieznanych przygód.
Andrzej Bujalski
Źródło: „Swobodny Nurt”, pismo młodzieży LO w Sadownem, Sadowne – I kwartał 1958

