Z historii – Sadowianki – Sadowne, Kołodziąż, Wegrów
SADOWNE – 10 maja 2024 roku – Wernisaż Poplenerowy.
W tym roku to już XXIV Plener Malarski im. E. Hermana w Sadownem
I właśnie 10 maja 2024 roku w piątkowe popołudnie w Gminnym Ośrodku Kultury artyści zaprosili mieszkańców Sadownego na wernisaż poplenerowy.
Komisarzem pleneru była p.Teresa Urbanowska i to właśnie ona w imieniu wszystkich artystów skierowała podziękowania do p. Waldemara Cyrana– Wójta Gminy Sadowne i p. Ewy Piórkowskiej – Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury w Sadownem. Deklarowała również kontynuację organizowania w kolejnych latach pleneru, który pozytywnie wpływa na promocję Gminy Sadowne, a jednocześnie umożliwia naszym mieszkańcom udział w nim i w organizowanych przez artystów warsztatach oraz bezpośredni kontakt ze sztuką i jej wybitnymi twórcami.
Tym razem pamiątkowym gadżetem jest sztaluga z informacją o plenerze, logo Gminnego Ośrodka Kultury i przyklejona tubka z farbą.
P. Waldemar Cyran wręcza Krysi Wetoszce pamiątkowy gadżet
Zespół Śpiewaczy „Sadowianki” od wielu lat utrzymuje kontakt z artystami malarzami, podziwia ich wspaniałą twórczość, dlatego zawsze jest obecny na wernisażu poplenerowym. W tym roku tak się złożyło, że część z nas rozłożyła choroba, więc „Sadowianki” reprezentowało tylko kilkoro z nas, nawet bez akordeonisty Andrzeja Oltona.
No cóż, ponieważ zawsze coś zaśpiewamy, więc tym razem była to piosenka o Sadownem pt.: ,,Sadowieńska Ballada”.
Najbardziej wpadający w ucho jest refren tej piosenki, który brzmi:
Ja kocham Sadowne, ja kocham
to miejsce wśród kwiatów.
Ja kocham Sadowne, to miejsce
przyjaznych klimatów.
Ja kocham Sadowne, to miejsce,
gdzie żyje się cudnie.
Dzwonami w południe oznajmia,
że warto tu żyć.
A teraz kilka prac naszych artystów:
W tym roku artyści w czasie całego pleneru gościli u p. Alfreda Robaka w Ostoi Dworskiej w Ociętem.
Oczywiście powrócą tu za rok, podczas jubileuszowego XXV Pleneru.
Czekamy z radością!
…………….///……………
GAJÓWKA KLIN
29 maja 2024
NABOŻEŃSTWO W 25. ROCZNICĘ BEATYFIKACJI
ks. Edwarda Grzymały
Od kilkunastu lat w miejscu urodzenia bł. ks. Edwarda Grzymały jednego ze 108. błogosławionych męczenników II wojny światowej, na terenie dawnej gajówki Klin w parafii Sadowne, odbywają się nabożeństwa i uroczystości z nim związane. Jest to miejsce położone w pobliżu linii kolejowej Warszawa-Białystok, w lesie, z dala od zabudowań zwartych wsi.
O błogosławionym mieszkańcu gajówki przypomina głaz z pamiątkową tablicą, granitowy ołtarz z masywnym dachem, tablica informacyjna z planem sytuacyjnym miejsca i archiwalnymi zdjęciami oraz dąb szypułkowy ,,Edward” – pomnik przyrody, który był świadkiem dzieciństwa i młodości błogosławionego. Do niedawna była tam również mała, drewniana kapliczka z wizerunkiem bł. ks. Edwarda Grzymały.
W środowy wieczór 29 maja 24 r. na tej leśnej polance zgromadzili się księża parafii Sadowne, służba liturgiczna, strażacy OSP z Sadownego oraz parafianie. Nabożeństwo modlitewne rozpoczęło się o godz. 20.30 pieśnią maryjną ,,Chwalcie łąki umajone” w wykonaniu Zespołu SADOWIANKI.
Następnie proboszcz parafii Sadowne ks. Antoni Kunicki przedstawił zebranym krótki życiorys bł. ks. Edwarda Grzymały. Zwrócił również uwagę na nowy metalowy krzyż stojący obok pamiątkowego głazu.
W połowie długości pionowej belki krzyża znajduje się kapliczka z wizerunkiem bł. ks. Edwarda. Krzyż ufundowali i wykonali parafianie sadoweńscy, pomysłodawcą i współtwórcą kapliczki był ks. Karol Lipczyński. Postawienie krzyża zbiegło się z 25 rocznicą beatyfikacji 108. błogosławionych męczenników II wojny światowej. Mija również 20 lat od upamiętnienia miejsca urodzenia bł. ks. Edwarda.
W obecności zebranych ks. proboszcz poświęcił nowy krzyż, który będzie trwale świadczył o pobożności parafian i przywiązaniu do tradycji. W tym miejscu została odśpiewana pieśń ku czci bł. ks. Edwarda.
Dalsze modlitwy poprowadził ks. Krzysztof Rzepczyński: litanię loretańską i cząstkę różańca świętego.
O godz. 21.00 zebrani stanęli do Apelu Jasnogórskiego. Wybrzmiała również pieśń ,,Bogurodzica”.
W atmosferze nadchodzącej nocy SADOWIANKI z akompaniamentem akordeonu kol. Andrzeja Oltona intonowały pieśni Maryjne.
Po błogosławieństwie udzielonym zebranym wszyscy zaśpiewali pieśń: ,,Panience na dobranoc”.
Wieczornemu nabożeństwu towarzyszył ponad 100-letni obraz Matki Bożej Częstochowskiej umieszczony na pomnikowym dębie.
Proboszcz parafii Sadowne podziękował wszystkim, którzy przyczynili się do zorganizowani uroczystości, w szczególności ks. Piotrowi Pędzichowi, strażakom za przygotowanie miejsca pod względem technicznym oraz parafianom, którzy mimo niepewnej pogody przybyli na uroczystość.”
Tekst: Ewa Jakubik Zdjęcia: Wojciech Jakubik
SADOWNE
30 maja 2024 roku
„Sadowianki” przy chorągwi: Piotr Olkowski, Bogusia Danaj, Henia Kibart,
Hania Dębkowska, Dorotka Olkowska
Głównym celem obchodów Bożego Ciała jest publiczne wyznanie wiary w obecność Jezusa Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, oddanie Mu czci i podziękowanie za łaski płynące przez ten sakrament, a także przebłaganie Go za zniewagi wyrządzone przez słabość i oziębłość.
Ks. Proboszcz Antoni Kunicki
W Polsce święto to obchodzi się w czwartek po uroczystości Trójcy Świętej, a więc jest to święto ruchome, wypadające zawsze 60 dni po Wielkanocy.
Pierwszy ołtarz przy Urzędzie Gminy w Sadownem
Drugi ołtarz przy Gminnym Domu Kultury w Sadownem
Trzeci ołtarz przy ul. Armii Krajowej
Czwarty ołtarz przy ul. Strażackiej /Kapliczka/
Jako pierwszy obchody święta Bożego Ciała w Polsce wprowadził w diecezji krakowskiej w 1320 r. bp Nanker. Już w XIV w. procesje odbywały się w Płocku. W późnym średniowieczu i renesansie największym sanktuarium kultu Bożego Ciała w Polsce był poznański kościół Bożego Ciała.
Na czele procesji niesiona jest zawsze monstrancja z Najświętszym Sakramentem. Monstrancja to drogocenne naczynie, w którym do adoracji wiernych wystawiany jest chleb eucharystyczny. Nazwa „monstrancja” wywodzi się od łacińskiego słowa oznaczającego „pokazywać”. Monstrancja używana jest od XIV wieku, ale głównie tylko w kościele katolickim, podczas wystawiania i procesyjnego obnoszenia hostii, tj. podczas Bożego Ciała. Początkowo miała ona kształt wieży gotyckiej, a w okresie baroku powstał typ monstrancji – słońca, który znamy do dziś.
Procesja z monstrancją zatrzymuje się kolejno przy czterech ołtarzach. Ołtarzy jest tyle, ilu było ewangelistów. Na każdym przystanku czytane są fragmenty z jednej Ewangelii, a więc po kolei – Mateusza, Marka, Łukasza i Jana.
Źródło: „Sadowianki”, Barbara Wróbel, Sadowne 2025
